என் தோழி ஒரு நல்ல பிகரு

பள்ளிக்கூடத்தின் அந்த பழைய மரத்தடி இன்னும் அப்படியே இருந்தது. ஆனால், அதன் கீழ் நின்றிருந்த இருவர் முற்றிலும் மாறியிருந்தார்கள். அருண் மற்றும் ஷான்வி. எட்டாம் வகுப்பு படிக்கும்போது, அருண் அந்த வகுப்பிலேயே வசீகரமான பையனாக இருந்தான். ஒளிபளபளக்கும் சருமம், கூர்மையான கண்கள். ஆனால் ஷான்வி? அவள் ஒல்லியான உடல்வாகு, மாநிறமான தோல் என அனைவராலும் கேலி செய்யப்பட்டவள்.
‎”டேய், இந்த கருப்புக்காரி யாருடா? பாக்கவே அசிங்கமா இருக்கு!”
‎வகுப்புத் தோழன் ஒருவன் கத்தினான். மற்றவர்கள் சிரித்தனர். ஷான்வி தலையை குனிந்தபடி, தன் கைகளால் சட்டையை பிடித்துக் கொண்டிருந்தாள். அவள் கண்களில் கண்ணீர் திரண்டது
‎
‎அப்போது, கூட்டத்தின் நடுவிலிருந்து ஒரு குரல் ஒலித்தது.
‎”ஏய், யாரை பார்த்து என்னடா சொல்றீங்க? அவ உங்களை மாதிரி ஒருத்தரை கேலி பண்றதுக்கு பொறக்கல!”
‎அது அருணின் குரல். வகுப்பில் எல்லோரும் அவனிடம் நட்பாக இருக்க விரும்புவார்கள்; அவனும் தன் தோற்றத்தால் அனைவரையும் ஈர்ப்பவன். ஆனால் அன்று, கூட்டத்தின் கேலிகளைப் பொருட்படுத்தாமல் ஷான்வியின் பக்கம் நின்றவன் அருண் மட்டும்தான்.
‎
‎அருண் எழுந்து வந்து ஷான்வியின் அருகில் நின்று, தரையில் கிடந்த அவளது புத்தகங்களை எடுத்துக்கொடுத்து, “அழாதே ஷான்வி… அவங்க பேசுறதை பத்தி கவலைப்படாத,” “நீ அழகானவன்னு எனக்குத் தெரியும் ஷான்வி. இந்த முட்டாளுகளுக்கு அது புரியாது,” என்றான் அருண். சொன்னான்.
‎
‎அந்த ஒற்றை நிமிடத்தில், ஷான்வியின் உலகமே மாறியது. கேலிகள் நிறைந்த அந்தப் பள்ளிக்கூட வகுப்பறையில், அவளுக்குக் கிடைத்த முதல் பாதுகாப்பு கவசம் அந்த நட்புதான்.
‎
‎மற்றவர்கள் அவளை ஒதுக்கியபோது, அவன் அவளை அரவணைத்தான். ஆனால் காலம் ஒரு விசித்திரமான விளையாட்டு. கல்லூரி காலத்திற்குள் நுழைந்தபோது, இயற்கை ஷான்வியிடம் ஒரு பெரிய பரிசை வழங்கியது. அவள் உடல் மெல்ல மெல்ல உருமாறியது. அந்த ஒல்லியான பெண் மறைந்து, பழுத்த பப்பாளிப் பழத்தைப் போல ஆரோக்கியமான, கொழு கொழுப்பான உடலமைப்பு அவளுக்குக் கிடைத்தது. குறிப்பாக அவளது மார்பகங்கள் பெருக்கெடுத்து வளர்ந்திருந்தன.
‎அதே சமயம், அருண் உடல்நலம் குறைந்து, சோப்புக்கட்டி போல வெளுத்து, மிகவும் ஒல்லியாகிவிட்டான்.
‎ஒரு மாலை நேரத்தில், கல்லூரி நூலகத்திற்குப் பின்னால் இருவரும் சந்தித்தார்கள். ஷான்வியின் இறுக்கமான குர்தி அவளது பெருத்த மார்பகங்களை தாங்க முடியாமல் போராடிக்கொண்டிருந்தது.
‎”அருண், நீ ஏன் இவ்வளவு ஒல்லியாகிட்ட?” என்று கேட்டாள் ஷான்வி.
‎அருண் தன் மெலிந்த கைகளைப் பார்த்துக் கொண்டு, “தெரியல ஷான்வி, ஆனா உன்ன பாக்கும்போது எனக்கு பிரமிப்பா இருக்கு. நீ இப்போ ரொம்ப அழகா இருக்க,” என்றான்.
‎
‎அவர்களின் காதல் ஆழமானது. ஆனால், ஷான்வியின் புதிய அழகும், அவளைச் சுற்றி திரண்ட ஆண்களின் கவனமும் ஒரு விரிசலை ஏற்படுத்தியது. ஷான்விக்குத் தன் மீதான நம்பிக்கையும், அருணின் உடல்நிலை மீதான தயக்கமும் ஏற்பட்டது.
‎”நமக்கு செட் ஆகாது அருண்.
‎
‎எல்லாரும் உன்னையும் என்னையும் ஒப்பிட்டு சிரிக்கிறாங்க. எனக்கு இது சங்கடமா இருக்கு,” நீ உன் உடல்நலத்தை கவனிச்சுக்க, நம்ம வழிகள் வேற,” என்று ஷான்வி தயக்கத்தோடு சொன்ன அந்த வார்த்தைகள் அருணின் நெஞ்சில் முள்ளாய் இறங்கின.
‎அவளது புதிய அழகு, அவளைத் தேடிவந்த அவளுக்குக் கிடைத்த புதிய அந்தஸ்து—இவை அனைத்துமே தன்னை விட அவளை வெகுதூரம் முன்னோக்கி அழைத்துச் சென்றுவிட்டதை அருண் உணர்ந்தான். அன்று அவளைப் பள்ளிக்கூடத்தில் கேலி செய்தவர்களிடமிருந்து காப்பாற்றியவன் இவன்தான்; ஆனால் இன்று, அவளது பிரகாசமான உலகத்தில் தனக்கு இடமில்லை என்பதை அந்த அமைதியான நொடிகள் அவனுக்குப் புரிய வைத்தன.
‎அருண் பெருமூச்சுடன் தன் பார்வையை விலக்கிக் கொண்டு, மெலிந்த புன்னகையுடன், “புரியுது ஷான்வி… நீ உன் வாழ்க்கையில நல்லா இருக்கணும், அது போதும்,” என்று தன் காதலின் ஆழத்தை மனதிற்குள்ளேயே புதைத்துக் கொண்டான்.
‎அன்றுடன் அவர்களின் பாதைகள் பிரியத் தொடங்கின.
‎
‎ஆனால் மாதங்கள் கழித்து, ஒரு பழைய நண்பனின் திருமணத்தில் இருவரும் மீண்டும் சந்தித்தார்கள். ஷான்வி இன்னும் வசீகரமாகவும், இன்னும் அதிக curves உடலமைப்போடும் வந்திருந்தாள். அவளது மார்பகங்கள் இப்போது இன்னும் பெருத்திருந்தன, அவளது இடுப்பு வளைவுகள் ஆண்களின் பார்வையை ஈர்த்தன.
‎
‎ஷான்வியும் கூட்ட நெரிசலில் அருணைக் கவனித்துவிட்டாள். தன்னைவிட்டு விலகிச் சென்றவன், இன்று இன்னும் பலவீனமாக நிற்பதைக் கண்டதும் அவளது நெஞ்சில் ஒரு சின்னக் கலக்கம். தன் வாழ்வின் ஆரம்பக் காலத்தில் தனக்காகக் குரல் கொடுத்த அந்த முகத்தை அவள் ஒருபோதும் மறந்திருக்கவில்லை.
‎அவள் கூட்டத்தைக் கடந்து, மெல்ல நடந்து அருண் நின்றிருந்த திசையை நோக்கி வந்தாள். அவளது ஒவ்வொரு அடியும் மண்டபத்தின் கவனத்தை ஈர்த்தது. அருணின் அருகில் வந்து நின்றவள், ஒரு சிறிய புன்னகையுடன் பேசத் தொடங்கினாள்…
‎
‎மெலிந்த குரலில் கேட்டாள்:
‎”எப்படி இருக்க அருண்? உன்னை இப்படிப் பார்த்து ரொம்ப நாளாச்சு…”
‎அவளது அருகாமை அந்த மண்டபத்தின் இரைச்சலிலும் அருணுக்கு ஒரு நிம்மதியைக் கொடுத்தது. அதே நேரத்தில், அவளது பிரம்மாண்டமான அழகும் கம்பீரமும் அருகில் நிற்கும் தனக்கு எந்த வகையிலும் பொருத்தமில்லை என்ற தாழ்வுணர்ச்சி அவனுக்குள் மீண்டும் தலைதூக்கியது.
‎
‎என்னை மன்னிச்சுடு அருண். அந்த பயத்துல தான் உன்னை விட்டுட்டு போனேன். ஆனா உன் அன்புக்கு ஈடு இணை எதுவுமே இல்லைன்னு எனக்குப் புரிஞ்சுது,” என்று கூறி அவன் கழுத்தைக் கட்டிக்கொண்டாள் ஷான்வி.
‎அவளது பெருத்த மார்பகங்கள் அருணின் நெஞ்சில் அழுத்தமாகப் பதிந்தன. அந்த உணர்வு அவனுக்குள் dormant ஆக இருந்த ஆசையைத் தூண்டியது.
‎
‎அருன் அவளை விலக்கி விட்டு போக. அருன் அவளை காதலிக்கும் போது அவள் எப்படி விலிகி போனாலோ அதே போல் இப்ப அவள் அருனை காதலிக்கும்போது அவன் விலகி போகிறான்.
‎அவள் குரலில் உண்மையான வருத்தம் இருந்தது. பல மாதங்களாகத் தன் மனதை வாட்டிய குற்ற உணர்வை அன்று அவனிடம் வெளிப்படுத்தினாள். ஆனால், அவளது அன்பு அருணின் மனதை மாற்றியதா என்றால், அதுதான் இல்லை.
‎அன்று ஷான்வி தன்னை விலக்கி வைத்தபோது, அவள் காட்டிய காரணங்களையும், தன்மீது இருந்த தாழ்வுணர்ச்சியையும் தாங்கிக் கொள்ள அருண் எவ்வளவு சிரமப்பட்டானோ… அதே வலி இப்போது ஷான்விக்குத் திரும்பியிருந்தது. அன்று தான் பட்ட வேதனையின் மறுவடிவத்தை ஷான்வியின் முகத்தில் பார்த்தான் அருண்.
‎
‎” இங்க பாரு ஷான்வி நீ நினைச்ச நேரத்துல விலகுறதும்,  திரும்ப வந்து சேருறது நட்பு இல்ல. நீ கடைசி வரைக்கு என் கூடவே இருந்துருக்கனு” எந்த வித நடுக்கமும் இல்லாமல் உறுதியாய்ச் சொன்னான்.
‎ஷான்வி அதிர்ந்துபோய் அவனைப் பார்த்தாள். அருணின் இந்த மறுப்பு பேரிடியாக இருந்தது. அவளது மார்பகங்கள் மூச்சுவாங்க ஏறி இறங்கின. அப்படியே நின்றிருந்தாள் ஷான்வி.
‎அருண் அவளை ஒருமுறை ஆழமாகப் பார்த்துவிட்டு, பின்னால் திரும்பி தன் நடையைத் தொடர்ந்தான்.
‎
‎அருண் விலகிச் சென்றாலும், ஷான்வியின் மனம் அவனையே சுற்றி வந்தது. அந்த மூன்று மாதப் பிரிவு அவளுக்குக் கற்றுக்கொடுத்த பாடம் மிகவும் வலிமையானது. தான் இழந்தது வெறும் காதலனை அல்ல; தன் வாழ்நாளில் தனக்காக உண்மையாக நின்ற ஒரே மனிதனை என்பதை அவள் உணர்ந்திருந்தாள்.
‎அன்று திருமண மண்டபத்தில் அவன் தன்னைத் தள்ளிவிட்டதும் அவள் சோர்ந்துவிடவில்லை. மாறாக, அருணின் மீதான அவளது காதல் இன்னும் தீவிரமானது.
‎
‎
‎அவள் நேராக அருண் வசிக்கும் வீட்டிற்குத் சென்றாள். கதவைத் தட்டியபோது, மெலிந்த தேகத்துடன் கதவைத் திறந்த அருண் அவளைக் கண்டு திகைத்தான்.
‎”இங்க எதுக்கு வந்த ஷான்வி?” என்று அவன் குரலில் சோர்வோடு லேசான கடுகடுப்பு இருந்தது.
‎ஆனால் ஷான்வி அதற்குப் பயந்து பின்வாங்கவில்லை. உள்ளே நுழைந்தவள், அவனது கைப்பிடித்துக் கண்களில் கண்ணீருடன் சொன்னாள்:
‎”அன்று நான் செஞ்சது முட்டாள்தனம் அருண். என் அழகும் என்னை திமிர்பிடிக்க வச்சது. ஆனா இப்போ எனக்குப் புரியுது… நீ இல்லாம என்னோட இந்த வாழ்க்கைக்கு எந்த அர்த்தமும் இல்லைனு.
‎அவளது குரலில் இருந்த அந்த ஆழமான உறுதியும், உண்மையான காதலும் அருணின் நீண்ட காலக் கோபத்தையும் பிடிவாதத்தையும் உடைத்தெறிந்தது. அருண் அவளை கெட்டி அணைக்க.
‎
‎அருணின் மெலிந்த தேகத்தை ஷான்வி தன் பெருத்த மார்பகங்களாலும் வலுவான அரவணைப்பாலும் முற்றிலுமாகத் தாங்கிக் கொண்டாள்.
‎
‎இருவரும் ஒரு தனிமையான அறைக்குச் சென்றார்கள்.
‎அருண் அவளைக் கட்டிலில் சாய்த்தான். அவளது குர்தியின் பட்டன்களை ஒவ்வொன்றாகக் கழற்றினான். உள்ளே இருந்த பிராவிலிருந்து அவளது மாபெரும் மார்பகங்கள் வெளியே துள்ளிக் குதித்தன. அவை வெண்மையான, பளபளப்பான மலைகள் போல இருந்தன. அருண் தனது இரு கைகளாலும் அந்தப் பெருத்த மார்பகங்களை இறுக்கிப் பிடித்தான். அவை அவனது விரல்களுக்கு இடையில் வழிந்து கொண்டிருக்க, அவன் அதன் நுனியில் இருந்த சிவந்த காம்புகளை வாயால் உறிஞ்சினான்.
‎”ஆஹ்… அருண்… மெதுவா…” என்று ஷான்வி முனகினாள்.
‎அவளது மூச்சுக்காற்று சூடாக இருந்தது. அருண் அவளது பாவாடையை விலக்கி, அவளது ஈரமான பெண் உறுப்பை (புண்டை) வெளிப்படுத்தினான். அது தேன் சொட்டும் மலரைப் போல சிவந்து, ஈரப்பதமாக இருந்தது. அவன் தனது விரல்களை அந்த ஈரமான இடுக்குகளுக்குள் நுழைத்தபோது, ‘ஸ்லப்-ஸ்லப்’ என்ற சத்தம் அந்த அறையை நிரப்பியது.
‎அருண் தனது விறைத்த ஆணுறுப்பை அவளது ஈரமான இதழ்களுக்கு இடையே பொருத்தினான். முதல் தள்ளுதலில், அவளது இறுக்கமான தசைகள் அவனை முழுமையாக உள்வாங்கின.
‎”ஓ மை காட்! அருண்… நீ ரொம்ப ஆழமா போற!” என்று கத்தினாள் ஷான்வி.
‎அருண் வேகமெடுத்தான். ஒவ்வொரு முறை அவன் உள்ளே நுழையும்போதும், அவளது பெருத்த மார்பகங்கள் மேலேயும் கீழேயும் ஆக்ரோஷமாக குதித்தன. ‘சிக்-சிக்’ என்ற சத்தத்துடன் அவர்களின் உடல் உறுப்புகள் ஒன்றோடு ஒன்று மோதிக்கொண்டன. அவளது பெண்ணுறுப்பிலிருந்து வெளிப்பட்ட திரவங்கள் அருணின் உறுப்பை நனைத்து, உராய்வை எளிதாக்கியது.
‎அவன் அவளது இடுப்பைப் பிடித்துக் கொண்டு, இன்னும் ஆழமாகத் தள்ளினான். அவளது cervix-ஐ அவன் உறுப்பு தொட்டபோது, ஷான்வி உடல் சிலிர்த்து, அவனது முதுகில் நகங்களால் கீறினாள்.
‎”இன்னும் வேகமா… என்னை முழுசா உடைச்சுடு அருண்!”
‎அருண் தனது வேகத்தை உச்சத்திற்கு கொண்டு சென்றான். அவளது புண்டை மற்றும் அவனது உறுப்பு உராய்ந்தபோது ஏற்பட்ட அந்த ‘ஸ்்குயெல்ச்சிங்’ (squelching) சத்தம் அவனது காதுகளில் இசையாக ஒலித்தது. சில நிமிட தீவிரமான போராட்டத்திற்குப் பிறகு, அருண் ஒரு நீண்ட முனகலுடன் அவளது கருப்பை வாயில் தனது விந்துவை உமிழ்ந்தான்.
‎இருவரும் மூச்சிரைக்கக் கிடந்தார்கள். ஷான்வி அவனது மெலிந்த உடலை இறுக்கிக் கட்டிக்கொண்டாள். அந்த உடல் மாற்றங்கள் இப்போது அவர்களுக்குத் தடையாக இல்லை, மாறாக ஒரு இன்பமாக மாறியிருந்தது.
‎