என் பெயர் பல்லவி, வயது 34. சென்னையின் அமைதியான ஒரு புறநகர்ப் பகுதியில், 2 படுக்கையறைகள் கொண்ட ஒரு தனி வீட்டில் தனியா வசிக்கிறேன். ஒரு ஆளுக்கு இந்த வீடு ரொம்பவே பெருசாதான் தெரியுது. என் கணவர் ரொம்ப உழைப்பாளி, லட்சியம் உள்ளவர்; ஆனா அவர் தன் தொழிலின் மீது காட்டுற அந்த தீவிரத்தை, என்கிட்ட காட்டத் தவறிட்டாரு. அவரோட இந்த இயல்புனால, எங்களுக்கிடையேயான நெருக்கம் பல வருஷங்களுக்கு முன்பே இல்லாம போயிடுச்சு. அதுக்குப் பதிலா, படுக்கையறையில ஒரு உயிரற்ற அமைதிதான் இருக்கு; அங்க நாங்க வெறும் ரெண்டு பேராத்தான் பக்கத்துல இருக்கோம். அவரோட நேரத்துல பெரும்பாலான பங்கை பயணங்கள்லயே செலவழிக்கிறாரு—மூணு நாள் அல்லது சில வாரங்கள் வரை ஊர்லயே இருக்க மாட்டாரு. அந்த நேரங்கள்ல, இந்த வீட்டின் தனிமையை நான்தான் முழுசா சமாளிக்க வேண்டியிருக்கு.
பக்கத்து வீட்டு காரங்களுக்கும் என் கணவருக்கும், நான் ஒரு கடமை தவறாத, ரொம்ப அடக்கமான மனைவி; வீட்டை நேர்த்தியா வச்சிருக்கிறவ, சாந்தமா பேசுறவ. ஆனா, இந்த வீட்டின் வெறுமை எனக்குள்ள ஒருவித தாகத்தை உண்டாக்குது. வீட்டின் கதவுகள் பூட்டப்பட்டு, என் கணவர் ஊரைவிட்டுப் போயிட்டாலே, என் திருமண வாழ்க்கையோட அந்த அடக்கமான முகமூடி கலைஞ்சுடும். ஆண்களை எப்படி என் வழிக்குக் கொண்டுவருவதுன்னு நல்லாவே கத்துக்கிட்டேன். என் வீட்டை ஒரு தனிப்பட்ட இடமா மாத்தி, என் உடலைக் வச்சு விதவிதமான விளையாட்டுகளை விளையாடுறேன். நான் பாக்க ரொம்பப் பாவம், கூச்ச சுபாவம் கொண்டவன்னு நம்புற முட்டாள் ஆண்களை ஈஸியா என் வலையில வீழ்த்திடுறேன்.
என் தோற்றத்தைப் பொறுத்தவரைக்கும், என் சருமம் அடர் நிறத்துல, மென்மையாகவும், நல்லா பராமரிக்கப்பட்டும் இருக்கும். என் கணவர் வீட்ல இருக்கும்போது, காட்டன் சேலை கட்டி என் உடலமைப்பை முழுசா மறைச்சுக்குவேன். ஆனா, நிஜத்துல எனக்கு ஒரு கவர்ச்சியான, ‘ஹௌர்க்ளாஸ்’ (hourglass) மாதிரியான உடல்வாகு உண்டு. என் மார்பளவு 36G; இடுப்பளவு வெறும் 28 அங்குலம்தான். அங்கிருந்து விரிஞ்சு போற அகலமான இடுப்புப் பகுதியும், எடுப்பான பிட்டமும் கொண்டவள் நான். என் தொடைகளும் மென்மையாகவும் பருமனாகவும், என் உடல் வளைவுகளுக்கு ஏற்ற மாதிரி இருக்கு; அதனால நான் அணியும் எந்த உடையும் என் உடலில் செம ஃபிட்டாவே பொருந்தும்.
நான் தனியா இருக்கும்போது, அந்த அடக்கமான சேலைகளுக்குப் பதிலா, ரொம்ப கவர்ச்சியான உடைகளை விரும்பிப் போடுவேன். என் உடல் வளைவுகளை அப்படியே வெளிப்படுத்துற மாதிரியான துணிகளைத்தான் எனக்குப் பிடிக்கும். இது என் மெல்லிய இடுப்புக்கும், பருமனான மார்பு மற்றும் தொடைகளுக்கும் நடுவுல இருக்கிற வித்தியாசத்தை இன்னும் எடுப்பா காட்டும்.
இது எனது வாழ்கை கதை…
“பத்திரமா போயிட்டு வாங்க செல்லம். லேண்ட் ஆனதும் கால் பண்ணுங்க,” அப்படின்னு சொல்லி, நாகரிகத்துக்காக லைட்டா கன்னத்துல முத்தம் கொடுத்தேன். ஆனா அது சும்மா ஒரு சீனுக்குத்தான்.
அவரோட கார் சத்தம் தேய்ஞ்சு மறைஞ்ச அந்த நொடிதான் எனக்கு நிஜமான சுதந்திரம் கிடைச்ச மாதிரி இருந்துச்சு. அடுத்த ஏழு நாளைக்கு இந்த வீடு சும்மா ஒரு கூண்டுதான். இனிமேல் இதை தொடைச்சு வீட்டை பாத்துக்கிற ஒரு கண்ணுக்குத் தெரியாத பொம்மையா நான் இருக்க வேண்டியதில்லை.
வாட்சைப் பார்த்தேன், நேரம் சாயந்தரம் 4:30. வீடே செம சைலன்ஸா, ஏதோ ஒருவித எதிர்பார்ப்போட இருந்துச்சு. மெயின் கதவை லாக் பண்ணிட்டு, அந்த தங்க நிற மாலை வெளிச்சத்துல விறுவிறுனு என் ரகசிய குட்டி அறைக்கு நடந்தேன். அதுதான் என் சொந்த உலகம்! ஒரு ‘நல்ல பொண்டாட்டி’ங்கிற வேஷத்தை அந்த சாதாரண காட்டன் சேலையோடவும், ஹை நெக் பிளவுஸோடவும் அங்கேதான் கழட்டி வைப்பேன்.
அந்த ரூம் ரொம்ப சின்னது, சந்தனம் அப்புறம் பழைய பேப்பர் வாசம் அடிக்கும். ஆனா இந்த சிட்டிலயே நான் ஃப்ரீயா மூச்சு விடுற ஒரே இடம் அதுதான். ஒரு செகண்ட் கூட வேஸ்ட் பண்ணாம, என் உடம்பை மறைச்சிருந்த அந்த காட்டன் புடவையை கழட்டி போட்டுட்டு, ஒரு டார்க் ப்ளூ ஷிஃபான் (midnight-blue chiffon) புடவையை கட்டிக்கிட்டேன். இடுப்புக்கு ரொம்ப கீழ இறக்கி கட்டி, என் இடுப்பு வளைவெல்லாம் நல்லா தெரியுற மாதிரி அட்ஜஸ்ட் பண்ணேன். பிளவுஸும் நல்லா ஆழமான கழுத்து மாடல், என் மேனி நிறத்தை தூக்கிக் காட்டுச்சு.
கண்ணாடியில நின்னு புடவை மடிப்பெல்லாம் சரி பண்ணேன். அந்த துணி என் உடம்புல வழுக்கிக்கிட்டு ஓடி, என் வளைவுகளை செமையா காட்டிச்சு. பெரிய மேக்கப்லாம் தேவையில்லை—கண்ணுக்கு மை, உதட்டுக்கு அடர் ரெட் லிப்ஸ்டிக். பார்த்தாலே தூக்குற மாதிரி ஒரு லுக்கை ரெடி பண்ணேன்.
போன்ல கேப் புக் பண்ணிட்டு, பிக்-அப் பாயிண்டை என் ரூம் இருக்கிற தெருவுக்கு அடுத்த தெருவுல வச்சேன். ரகசியம் காக்குறதுல இதெல்லாம் சின்ன ட்ரிக்ஸ்; என் சீக்ரெட் ரூமுக்கு எந்த டிஜிட்டல் தடமும் இருக்கக்கூடாதுல. நான் நடந்து போகும்போது ஜில்லுனு அடிச்சக் காத்துல புடவை காலுல ஆடுச்சு. ஒவ்வொரு அடி வைக்கும்போதும் உடம்போட சூடும், பிளவுஸோட கிளர்ச்சியும் தோல்ல சிலிர்க்க வச்சுச்சு.
அந்த சாயந்தர ஈரக் காத்து என் மேல ஒட்டிக்கிச்சு. ரோட்டோரம் கொஞ்ச நேரம் சும்மா நின்னு, போற வர்றவங்க என்னை சைட் அடிக்கிறதை ரசிச்சேன். அது ஒரு தனி கெத்து! நான் மெயின் அட்ராக்ஷனா இருக்கேன்னு புரிஞ்சது. ஒயிட் கலர் கார் வந்து நின்னதும் நான் அவசரப்படல. கார் கம்ப்ளீட்டா நின்ன அப்புறம்தான் கதவைத் திறந்தேன்.
பின்சீட்ல உட்கார்ந்ததும் காருக்குள்ள ஒரே டைட் ஃபீலிங். அந்த மலிவான ஏர் ஃப்ரெஷ்னர் வாசத்தோட என் சென்ட் வாசம் மிக்ஸ் ஆச்சு. டிரைவர் உடனே காரை கிளப்பல. ரியர் வியூ கண்ணாடியில என்னை பார்த்தான், ரெண்டு பேரோட பார்வையும் செகண்ட்ல மீட் ஆச்சு, அப்புறம் அவன் பார்வை மெதுவா கீழ இறங்குச்சு. கண்ணு, கழுத்து, பிளவுஸ்னு மெதுவா பசியோட சைட் அடிச்சான். இடுப்பு வரைக்கும் பார்க்கும்போது சேலை மறைச்சாலும், அவன் தேடுற தேடல் அவன் மூஞ்சியில அப்பட்டமா தெரிஞ்சுச்சு.
“7-4-2,” அப்படின்னு மெல்லிய குரல்ல சொன்னேன். அது அந்த குட்டி காருக்குள்ள நல்லா எதிரொலிச்சது.
கார் மூவ் ஆச்சு, ஆனா காருக்குள்ள செம ஹீட். டிரைவர் பிரேக் அடிக்கும்போதெல்லாம் கண்ணாடியில என்னை நோட்டம் விட்டுட்டே இருந்தான். இந்த சேலைக்குள்ள என்ன இருக்குனு பார்க்க துடிச்சான். நான் ஒன்னும் தயங்கல; இன்னும் கொஞ்சம் பின்னாடி சாய்ஞ்சு, புடவையை லைட்டா இடுப்புல இருந்து கீழ நழுவ விட்டேன்.
பிளவுஸ் ஓரத்தை வச்சு சும்மா விளையாட ஆரம்பிச்சேன். மெதுவா அசைஞ்சு உட்காரும்போது, அந்த ஆழமான கழுத்து வழியா என் உடம்பு சூடாவே தெரிஞ்சுச்சு. கண்ணாடியில அவனை பார்த்தேன்—கண்ணெல்லாம் விரிஞ்சு, ஸ்டீயரிங் வீலை டைட்டா புடிச்சிருந்தான். சும்மா பார்க்கல, ஆளு ஏங்கிப்போய் இருந்தான். அவனுக்கு நான் திடீர்னு கிடைச்ச ஒரு செம ஃபேண்டஸி!
டிராஃபிக் ஸ்லோ ஆனதும், கையை தூக்கி தலைமுடியை அட்ஜஸ்ட் பண்ணேன். இடுப்பு மடிப்பு நல்லா பளிச்சுனு தெரிஞ்சுச்சு. கண்ணாடியில அவன் பார்வையை நேருக்கு நேரா பார்த்தேன். ஒரு சின்ன சிரிப்பு—சாதாரண பொண்டாட்டி சிரிப்பு இல்லை, ஒரு ஆபத்தான ரகசிய சிரிப்பு! அவன் தொண்டையை செருமிட்டு, சீட்ல அட்ஜஸ்ட் பண்ணி உட்கார்ந்தான்.
மால் பக்கத்துல போகப்போக ஒரே டிராஃபிக் ஜாம். வெயில் சூடுல காருக்குள்ள புழுக்கம் அதிகமாச்சு. டிரைவரால தாங்க முடியலனு புரிஞ்சது. மூச்சு வாங்குச்சு, என்னை பாக்குறதும் அப்புறம் டிராஃபிக்கை பாக்குறதுமா தவிச்சான்.
மால் இறங்குற இடத்துல கார் நினுச்சு. வெளியே பயங்கர கூட்டம், சென்னை வெயில், ஆட்களோட சத்தம். உள்ளே வார்த்தையே இல்லாம ஒரு செம கெமிஸ்ட்ரி! நான் உடனே இறங்கல. அவன் பார்வை முழுசா என் இடுப்பு மேல நிலைக்கிற வரைக்கும் வெயிட் பண்ணேன்.
“இருங்க…” அப்படின்னு அவன் முணுமுணுத்தான். அது மெல்லிய குரல்தான், ஆனா அந்த புழுக்கத்துல தெளிவா கேட்டுச்சு.
நான் பையை எடுக்கப்போனேன், ஆனா அவன் குரல் என்னை அப்படியே நிறுத்துச்சு. நான் உடனே திரும்பல. அந்த சஸ்பென்ஸை மெயின்டெய்ன் பண்ணேன். அவன் பார்வை என் தோள்பட்டையில சுட்டு எரிச்சது. என்னை தொடல, ஆனா அவன் மூச்சு வாங்குற விதம் அவன் ஆளை காலி பண்ணிடுச்சுனு காட்டிச்சு.
“காசு பே பண்ணியாச்சு,” அப்படின்னு போனை பாத்துட்டே சொன்னேன். அவனை பார்க்கல, ஆனா லைட்டா முன்னாடி சாய்ஞ்சேன், புடவை இன்னும் ஒரு இன்ச் கீழ இறங்குச்சு. அவன் உமிழ்நீரை விழுங்குற சத்தம் கேட்டுச்சு. அவனுக்கு என் பேரு, நம்பர், ஏதோ ஒன்னு வேணும்னு துடிச்சான்.
“ஒரு அஞ்சு நிமிஷம் ஒதுக்க முடியுமா?” அப்படின்னு குரல் நடுங்கக் கேட்டான்.
நான் உடனே பதில் சொல்லல. ஒரு செம சிரிப்பை உதட்டுல வச்சுக்கிட்டேன். மெதுவா திரும்பி கண்ணாடியில அவன் கண்ணைப் பார்த்தேன்.
“அஞ்சு நிமிஷமா?”னு குரலை தாழ்த்தி இனிமையா கேட்டேன். “அந்த அஞ்சு நிமிஷத்துல உன்னால என்ன பண்ண முடியும்னு நினைக்கிற?”
அவன் வார்த்தையால பதில் சொல்லல. சீட்ல இருந்து உடம்பைத் திருப்பி, கண்ணுல முழு பசியோட என்னை பார்த்தான். பயணையா பாக்காம, பின்சீட்ல வந்த ஒரு தேவதையா பார்த்தான். காருக்குள்ள என் சென்ட் வாசமும் அவன் ஏக்கமும் சேர்ந்து மூச்சு திணற வச்சுச்சு.
நான் மெதுவா பின்னாடி சாய்ஞ்சேன். கண்ணாடிக்கார வழியா வெளியே பார்த்தேன். எக்கச்சக்க கூட்டம், செக்யூரிட்டி, கார் ஹாரன் சத்தம். மெல்லிய கண்ணாடி மட்டும்தான் எங்களை பிரிச்சிருந்துச்சு.
“செம தைரியம்தான் உனக்கு,”னு சிரிச்சுட்டே கிசுகிசுத்தேன். “ஆனா வெளியே எக்கச்சக்க கண்ணுங்க இருக்கு. நாம இன்னும் பண்ணாத தப்புக்கு நிறைய சாட்சிக.”
டிரைவர் வேதனையில தவிச்சான். டிராஃபிக், வேலை. வெளியே பாத்துட்டு அப்புறம் என்னை பார்த்தான்.
“எனக்கு ஒரு இடம் தெரியும்,”னு தழுதழுத்த குரல்ல சொன்னான். “பீச். யாருமே இருக்க மாட்டாங்க. சாட்சிகள் இல்லை… நாம மட்டும்.”
நான் ‘சரி’னும் சொல்லல, ‘இல்லை’னும் சொல்லல. அந்த சைலன்ஸ்லயே கெத்து காட்னேன். சீட்ல மெதுவா நகர்ந்து, கண்ணாடியில ஒரு மாதிரியா பார்த்தேன்.
“ப்ளான் சேஞ்ச்,” அப்படின்னு மென்மையா சொன்னேன். “மால் வேணாம். காரை ஓட்டு.”
அவனுக்கு அப்புறம் வேற எதுவுமே தேவலை. டிராஃபிக்கை பிச்சிகிட்டு காரை திருப்பினான். அவனும் பேசல, நானும் பேசல. அந்த காத்துல ஒரு மெய்யான கெமிஸ்ட்ரி ஓடுச்சு. கண்ணாடியில அவன் என்னை சைட் அடிக்கிறதை பாத்துட்டே வந்தேன்.
சிட்டி விளக்குகள் மறைஞ்சு, கடற்கரை பகுதி வந்துச்சு. இருட்டு ஆரம்பிச்சதும், காரை மணல் பாதையில திருப்பினான். ஆள் நடமாட்டமே இல்லாத காடு மாதிரி இருந்த பீச்! முட்புதர்கள் எங்களை சுத்தி சுவரா மறைச்சுச்சு.
எங்களுக்குள்ள இருந்த சைலன்ஸ் ரொம்ப கனமா இருந்துச்சு. என் இதயத் துடிப்பு மாதிரியே அவன் இதயமும் எகிறி அடிப்பது கேட்டுச்சு. பேசவே இல்லை. கடலோட உப்புக் காற்றும் அந்த ரகசியமும் எங்களை சுத்தி இருந்துச்சு.
நான் கதவு பிடியைத் தொட்டேன். அந்த ‘க்ளிக்’ சத்தம் துப்பாக்கி வெடி மாதிரி கேட்டுச்சு. இறங்கி நடந்தேன், காத்து உடம்புல ஒட்டிச்சு. அலை சத்தத்தை நோக்கி நடந்தேன். அவன் பின்னாடி வர்றானான்னு பார்க்கல, ஆனா அவன் வேகா காலடி சத்தம் என் பின்னாடி கேட்டுச்சு.
காலடியில மணல் ஜில்லுனு இருந்துச்சு. சேலை காலுல ஆடுற மாதிரி நடந்து போனேன். பின்னாடி டிரைவர் மூச்சு வாங்க நடந்து வந்தான்.
திடீர்னு நின்னேன். அலை சத்தம் காதை பொளந்துச்சு. உடனே திரும்பாம, அவன் என் முதுகுக்குப் பின்னாடி வர்ற வரை வெயிட் பண்ணேன். அப்புறம் ஒரே சுழற்சியில திருப்பினேன்! என் புடவை நிலா வெளிச்சத்தில் ஒரு கருப்பு பூ மாதிரி விரிஞ்சது.
சுழற்சி குறைந்ததும் மூச்சு வாங்குச்சு. பிளவுஸ் ஆழமான கழுத்து என் மேனியை காட்டிச்சு. அவன் கண்ணுல இருந்த அப்பட்டமான பசியைப் பார்த்தேன். ஒரு ஆபத்தான சிரிப்பு சிரிச்சேன்.
“நல்ல இடம்,”னு முணுமுணுத்தேன். “சைலன்ஸா இருக்கு. நமக்காகவே வெயிட் பண்ண மாதிரி.”
டிரைவர் பேசவே இல்லை. டக்குனு முன்னாடி வந்து, என் இடுப்பை கெட்டியா புடிச்சான். என்னை அவனோட சேர்த்து அணைச்சுக்கிட்டான். அவனோட ரஃப் சட்டைக்கும் என் மெல்லிய புடவைக்கும் செம கான்ட்ராஸ்ட்!
அவன் உதடு என் உதட்டோட மோதிச்சு. வெறியான முத்தம்! நான் அவன் சட்டை காலரைப் பிடிச்சு இன்னும் பக்கத்துல இழுத்தேன். அந்த முட்புதருக்கு வெளியே உலகமே இல்லை, அலையோசையும் எங்க உடம்பு சூடும் மட்டும்தான்.
அந்த முத்தம் ஒரு வெறியா மாறுச்சு. நான் புடவையை தோள்ள இருந்து நழுவ விட்டேன். அது என் காலடியில விழுந்தது. நான் மெதுவா சேலையில இருந்து விலகி நின்றேன். இரவுக் காத்துல நிர்வணமா நின்னேன்.
அவன் ஒரு கணம் அப்படியே உறைஞ்சு போயிட்டான், நிலா வெளிச்சத்தில் என் வளைவுகளை பார்த்தான். நான் அவன் சட்டையோட பட்டன்களை டக் டக்னு கழட்டினேன். சட்டையைக் கழட்டி, பெல்ட்டையும் பேண்ட்டையும் கழட்ட ஹெல்ப் பண்ணேன். சில நிமிஷத்துல எல்லா டிரஸ்ஸும் காலி. கடலுக்கு முன்னாடி நிர்வாணமா நின்னோம்.
இரவுக் காத்து உடம்புல பட்டுச்சு. நான் இன்னும் பக்கத்துல போய் தொடையை உராய்ந்தேன். அவன் தயங்காம என் இடுப்பைப் பிடிச்சு என்னை மேலே தூக்கினான். நான் என் கால்களால் அவன் இடுப்பை இறுக்கி பூட்டிக்கிட்டேன்.
அவன் என்னை ஒரு மரத்துல சாய்ச்சான். மரத்தோட பட்டைகள் முதுகை உறுத்துச்சு. அவன் என்னை வெறியோட அனுபவிக்க துடிச்சான். அவன் மூச்சு என் கழுத்துல சுட்டுச்சு.
அவன் கை என் உடம்புல எல்லாம் அலஞ்சுச்சு. அவனோட நடுக்கத்தை உணர்ந்தேன். நான் முதுகை வளைச்சு ஒரு முனகலை விட்டேன். அவன் கையை என் பின்புறத்துல வச்சு இன்னும் இறுக்கினான்.
அவன் டாமினேட் பண்ண பாத்தான். என்னை மரத்தோட சேர்த்து அழுத்தி, அவனே கண்ட்ரோல் எடுக்க நினைச்சான். ஆனா ஃபர்ஸ்ட் லுக்லயே இந்த ஆட்டத்தைத் தொடங்குனது யாருனு அவன் மறந்துட்டான்!
அவன் இறுக்க முயன்றப்போ எனக்கு சிரிப்புதான் வந்துச்சு. உடம்பு பலத்தால என்னை அடக்கலாம்னு நினைச்சான். ஆனா நான் லாவகமா நடையைக் மாத்துனேன்.
ஒரே தள்ளுல அவன் நெஞ்சை தள்ளி, வியர்வை உடம்புல இருந்து நழுவி தப்பிச்சேன். அவன் பேலன்ஸ் இல்லாம மணல்ல விழுந்தான். அவன் யோசிக்கிறதுக்குள்ள, நான் அவன் மேல ஏறி உக்காந்தேன்.
அவன் இடுப்பு மேல உக்காந்து, என் எடையால அவனை மணல்ல லாக் பண்ணேன். அவசரப்படாம, வேட்டைக்காரன் இரையா மாறுற மொமண்ட்டை அவனுக்கு புரிய வச்சேன். முன்னாடி சாய்ஞ்சேன், என் முடி எங்களை சுத்தி திரையா விழுந்துச்சு. அவன் ஹார்ட் பீட் எகிறுறதை உணர்ந்தேன்.
“மேலிருந்து பார்க்கும்போது ரொம்ப சின்னவனா தெரியுற,”னு ஆபத்தான குரல்ல கிசுகிசுத்தேன். தொடையால அவன் இடுப்பை அழுத்தினேன். அவன் திகைச்சு போய்ட்டான். அவன் இனி டிரைவர் இல்லை; கண்ட்ரோலை இழந்த ஒரு சாதாரண ஆளு!
அவனுக்கு டைம் தராம, மெதுவா மூவ் ஆகி அவன் சகிப்புத்தன்மையை சோதிச்சேன். அவன் என் இடுப்பைப் பிடிக்க வந்தான், ஆனா நான் அவன் கையை மணல்ல வச்சு அழுத்தினேன்.
“இப்படியே இரு,”னு ஆர்டர் போட்டேன். மெல்லிய குரல்தான், ஆனா பவர்ஃபுல்! திரும்பவும் மெதுவா மூவ் ஆகி என் உடம்போட ஒவ்வொரு வளைவையும் உணர வச்சேன்.
அவன் காத்து போன மாதிரி ஒரு சத்தம் விட்டான். கம்ப்ளீட்டா சரண்டர்!
நான் லைட்டா பின்னாடி நகர்ந்து கேப் விட்டேன். அவன் அதை ஃபில் பண்ண துடிச்சான், ஆனா நான் கையால அவன் நெஞ்சை அழுத்தி நிறுத்தினேன். அந்த தவிப்புல அவன் வேகணும்னு நினைச்சேன்.
அவன் கண்ணுல பயமும் இன்பமும் கலந்திருந்ததைப் பார்த்தேன். கடலோட சீற்றமும் அவன் இதயத் துடிப்பும் ஒன்னு சேந்துச்சு. அவன் தாங்க முடியாத நிலைக்கு வந்தான்.
அவனை மொத்தமா காலி பண்ண முடிவு பண்ணேன். இடுப்பை சுழற்றி, ஒரு புதிய உணர்வை கொடுத்தேன். அந்த உராய்வு அவனை கிறங்க வச்சுச்சு.
அவன் கத்திட்டான். என்னை ஒரு தேவதையா பாத்தான். நான் மூச்சு விடக்கூட டைம் தராம, என் இடுப்போட மொத்த எடையையும் இறக்கினேன்.
காத்துல உப்பு வாசம். அவன் உடம்பு நடுங்குச்சு. அவன் மொத்தமா சரண்டர் ஆயிட்டான்.
என் அசைவுக்கு அவன் ஆடுனான். மெதுவா அந்த சூட்டை ஏத்தினேன். அவன் எனக்குள்ள மூழ்கினப்போ அது வேற லெவல் ஃபீலிங்.
அந்த உராய்ப்பு உச்சக்கட்டத்தை தொட்டுச்சு. அவன் உடம்பு நடுங்குறதை உணர்ந்தேன். நான் அவசரப்படாம அதை நீடிச்சேன். இந்த உலகத்துல அவன் கம்ப்ளீட்டா என்னோடவன் ஆனான்.
அவன் உச்சத்தை அடையறப்போ அவன் மூஞ்சியை பார்த்தேன். கண்ணை மூடி, வாய் திறந்து தவிச்சான். நான் கடைசி ரவுண்டு அழுத்தமா ஒரு மூவ் பண்ணேன். அவன் கத்திட்டே கம்ப்ளீட்டா சரண்டர் ஆனான். மணல்ல சாய்ஞ்சு மூச்சு வாங்கினான்.
நான் கொஞ்ச நேரம் அவன் மேலயே உக்காந்திருந்தேன். அந்த பவர் ஃபீலிங் செமையா இருந்துச்சு. அவன் நெஞ்சுல இருந்து சூடு பரவுச்சு. என்னை ஒரு மாயக்காரி மாதிரி பார்த்தான்.
மெதுவா இறங்கினேன். கை கொடுத்து தூக்கல. மணல்ல அவன் கிடந்ததைப் பாத்துட்டே என் புடவையை எடுத்தேன்.
பிளவுஸை போடல. இரவுக் காத்து உடம்புல பட்டுச்சு. காரை நோக்கி மெதுவா நடந்தேன். டிரைவர் இன்னும் மணல்ல இருந்து எழுந்திருக்க முடியாம கிடந்தான்.
அவசரப்படாம வெறும் கால்களால் நடந்து போனேன். ஒரு கையில ஹீல்ஸ், மறுகையில புடவையோட நடந்தேன்.
ஆனா காரை நெருங்குனப்போ, ஒரு புதிய ஆளை பார்த்தேன். கார் கதவு பக்கத்துல ஒரு ஒல்லியான ஆளு நின்னுகிட்டு என்னை வெறிச்சு பாத்தான். என் இதயம் எகிறிச்சு—பயத்தால இல்லை, யாரோ பாக்குறாங்கற கிளர்ச்சியால!
அந்த ஆளு கார்ப்பரேட் சூட்ல இருந்தான். என்னை மட்டுமே பாத்தான். அவன் பார்வை தோளுல இருந்து இடுப்பு வரை போச்சு. அவன் கண்ணுல தப்பெல்லாம் தெரியல, செம ஆச்சரியம் மட்டுமே இருந்துச்சு.
நான் புடவையை மூடல. அதை மணல்லயே போட்டேன். காரை நோக்கி கெத்தா நடந்தேன். அவன் பார்வையை உடம்புல உணர்ந்தேன். அதை ரசிச்சேன். அவனை கிராஸ் பண்ணி போனேன், ரெண்டு பேருக்கும் இடையில அம்புட்டுதான் கேப்.
கதவை திறக்கல. காரைச் சுற்றி வந்து, நிலா வெளிச்சம் அதிகமா இருக்குற பக்கத்துல நின்றேன். காரோட கூல் மெட்டல் மேல சாய்ஞ்சேன். வளைவுகளை காட்டி நின்னேன். அந்த புது ஆளை பாக்காம, மணல்ல இருந்து எந்திரிச்சு வர்ற டிரைவரை பார்த்தேன்.
டிரைவர் கண்ணெல்லாம் விரிச்சு பாத்தான். என்னை அந்த சூட் ஆளோட சேர்த்து பாத்தப்போ அவனுக்கு குழப்பமும் பசியும் வந்துச்சு.
அந்த கார்ப்பரேட் ஆளு கடைசியா பேசுனான். “நீங்க ஏதோ ஒன்னை மறந்துட்டீங்கனு நினைக்கிறேன்,” என்றான். அவன் புடவையை பாக்கல, நிலா வெளிச்சத்தில் மின்னும் என் உடம்பை பாத்தான்.
நான் நகரல. தலையைச் சாய்ச்சி அவனை பார்த்தேன். அவன் தன் கார்ப்பரேட் ஆட்டிட்யூடை காட்ட பாத்தான். ஆனா அவனுக்குள்ளயும் அதே பசி இருக்குறதை என் கண்ணு கண்டுபிடிச்சுருச்சு.
“புடவையா?”னு கிசுகிசுத்தேன். “இல்லை ஒரு அந்நியன்கிட்ட எப்படி பேசணும்னு மறந்துட்டேனா?”
அவன் உடனே பதில் சொல்லல. மணல்ல ஒரு அடி முன்னாடி வச்சான். எனக்கு ரொம்ப பக்கத்துல வந்து நின்னான். அவன் கை என் இடுப்பை தொடாம ஜஸ்ட் மிஸ்ல இருந்துச்சு.
நான் விலகல. அவன் கை நடுங்குறதை பாத்தேன். அவன் மேன்லியா நடிக்க பாத்தான், ஆனா ஆசை வெளியே தெரிஞ்சுச்சு.
என்னை தொடல. மாறாக, டிரைவர் பக்கம் திரும்பினான். சீன் மாறுச்சு; காமம் அதிகாரமா மாறுச்சு.
“காரை பூட்டாம விட்டுருக்க,”னு கமாண்டிங் வாய்ஸ்ல சொன்னான். “முக்கியமா உன் டியூட்டியை மறந்துட்ட. இந்த புதருக்குள்ள இப்படி பண்ண பர்மிஷன் இல்லை.”
டிரைவர் மூஞ்சி செவந்து போச்சு. சின்ன பையன் மாதிரி ஆயிட்டான். அவன் மன்னிப்பு கேட்க வந்தான், ஆனா இந்த ஆளு கையை அசைச்சு அவனை அடக்கினான். டிரைவரோட பயத்தைப் பாத்து எனக்கு சிரிப்பு வந்துச்சு.
டிரைவரை மொத்தமா காலி பண்ண முடியாது. அவனை உடைக்கிறது ஒரு சுகம்னா, திரும்ப சேர்க்கிறது வேற லெவல். நான் என் கையை அந்த அதிகாரியோட நெஞ்சுல வச்சேன். சூட் என் விரல்ல சுருங்குச்சு, அவன் மூச்சு வாங்குனான்.
“அவ்வளவு கண்டிப்பு வேணாமே,”னு அவன் பக்கத்துல போய் கிசுகிசுத்தேன். டிரைவரைப் பார்த்து, “ஆளு கொஞ்சம் எமோஷனல் ஆயிட்டான். ஒரு பொண்ணுக்காக அவன் வேலையைக் கெடுக்காதீங்க. இதை சரி பண்ண ஒரு வழியிருக்கு.”னு சொன்னேன்.
அந்த அதிகாரி என்னை ஆச்சரியமா பார்த்தான். என் தொடுதல்ல இருந்து விலகல. ஒரு புதிய ஆட்டம் தொடங்குச்சு.
“இதை எப்படி சரி பண்ண போறீங்க?”னு குரலை தாழ்த்திக் கேட்டான்.
வார்த்தையால பதில் சொல்லல. என் கையை அவன் பெல்ட் பக்கமா நகர்த்துனேன். இடுப்பை அவன் மேல அழுத்தினேன். மணல்ல இருந்த டிரைவர் இதை ஏங்கின மாதிரி பாத்தான்.
அந்த அதிகாரி விலகல. காருல சாய்ஞ்சு எனக்கு வழி குடுத்தான். ஆனா அவன் தொடை நடுங்குறதை உணர்ந்தேன்.
அவன் காதோரம் போய் மூச்சு விட்டேன். அவன் உடம்பு விறைச்சுச்சு. மெதுவா அவன் கையைப் பிடிச்சு என் இடுப்பு மேல வச்சேன். அவன் மூச்சு பலமா வெளியேறிச்சு. அவன் ஆட்டிட்யூட் அவுட்!
அங்கேயே நிக்கல. அவன் பெல்ட்டை கழட்டுனேன். மெட்டல் சத்தம் தெளிவா கேட்டுச்சு. ஜிப்பை மெதுவா கீழ இறக்குனேன்.
அவன் பேண்ட்டை கீழ தள்ளினேன். அவன் அசையாம நின்னான். நிலா வெளிச்சத்தில் அவன் நிர்வணமா நின்னப்போ எனக்குள் செம கிளர்ச்சி வந்துச்சு.
அவனை கட்டிகிட்டேன். உடம்பெல்லாம் சூடாச்சு.
மணல் வேணாம், காரோட பொன்னெட் போதும்னு முடிவு பண்ணேன். அவனை கார் பொன்னெட்டுக்கு கூட்டிட்டு போனேன். அவன் மயக்கத்துல வர்ற மாதிரி வந்தான். நான் பொன்னெட் மேல ஏறினேன், கூல் மெட்டல் உடம்புல பட்டுச்சு.
அதுல படுத்துக்கிட்டேன். கால்களை விரிச்சு, நிலா வெளிச்சத்துக்கும் அவன் பார்வைக்கும் என்னை சப்மிட் பண்ணேன்.
“சொல்லுங்க,”னு முணுமுணுத்தேன். “இது போதுமா? இல்லை அக்கவுண்டை இன்னும் செட்டில் பண்ணனுமா?”
அந்தக் கேள்வி அவனை உலுக்குச்சு. என் உடம்பு அவனுக்கு செம விருந்தா தெரிஞ்சுச்சு.
அவன் அவசரமா என் கால்களுக்கு நடுவுல வந்தான். என் இடுப்பைப் பிடிச்சு தழுவினான். அவன் தொடுதலே எல்லாத்தையும் சொன்னது.
காரோட மெட்டல் ஜில்லுனு இருந்துச்சு, அவன் உடம்பு சூடா இருந்துச்சு. நான் அவன் கழுத்தைக் கட்டிக்கிட்டேன். லிப் லாக் பண்ணோம்.
அவன் என்னை வெறியோட அனுபவிச்சான். அத்தனை வருஷ அடக்கப்பட்ட ஆசை வெளிப்பட்டுச்சு. காரோட மெட்டல் எங்க மூவ்மென்ட்ஸுக்கு ஏத்த மாதிரி அதிர்ந்துச்சு.
ஸ்பீட் அதிகமாச்சு. அவன் மூச்சு என் கழுத்துல சுட்டுச்சு. அவன் தன் கார்ப்பரேட் மாஸ்க்கை கழட்டி போட்டுட்டு சாதாரண ஆளா மாறுனான்.
அவன் உச்சத்தை அடைஞ்சப்போ, ஒரு சத்தம் விட்டான். அவன் ஆபீஸர் இல்லை, வெறும் ஆம்பளை அவ்வளவுதான்! நான் அவனை இறுக்கமா பிடிச்சுக்கிட்டேன்.
உடனே விலகல. அவன் காதோரம், “இது போதுமா?”னு கேட்டேன்.
பதில் சொல்லல. என் நெஞ்சுல தலை சாய்ச்சி மூச்சு வாங்கினான். என்னை ஒரு மாயக்காரி மாதிரி பார்த்தான்.
நான் பொன்னெட்ல இருந்து கீழ இறங்குனேன். கை கொடுத்து தூக்கல. அவன் டிரஸ்ஸை சரி பண்றதை பாத்தேன்.
நான் டிரைவரைப் பார்த்து விரலைச்ொடக்கி, “காரை எடு,”னு ஆர்டர் போட்டேன். டிரைவர் பதறி அடிச்சு ஓடுனான்.
என் துணியெல்லாம் பின்சீட்ல போட்டுட்டு ஏறி உட்கார்ந்தேன். ஏசி காத்து பட்டது செமையா இருந்துச்சு. அந்த அதிகாரியை திரும்பிப் பார்க்கல.
கார் கெளம்புச்சு. காருக்குள் ஒரே அமைதி. டிரைவர் ரோட்டை மட்டுமே பாத்தான்.
தெரு விளக்கு வெளிச்சம் என் மேல பட்டுச்சு. டிரைவர் பேசவே இல்லை.
நான் தலையை பின்னாடி சாய்ஞ்சு, கண்ணை மூடிக்கிட்டேன்.
கார் ஆரம்பிச்ச இடத்துக்கே வந்து நினுச்சு.
நான் மெதுவா சேலையைக் கட்டிக்கிட்டு, காசை வச்சுட்டு இறங்குனேன். கதவை மூடுனேன்.
என் ரூமுக்கு நடந்து போனேன். வெளியே நான் ஒரு புயல், உள்ளே நான் சாதாரண பொண்ணு.
ரூமுக்குள்ள போயி லாக் பண்ணேன். கண்ணாடியில பாத்தேன். என் உடம்புல இருந்த தழும்பெல்லாம் என் சீக்ரெட் விக்டரி!
சேலையை மடிச்சு வச்சுட்டு, அந்த இரவை என் மனசுக்குள்ள பூட்டி வச்சேன்.
