உங்கள் நேரம் மற்றும் மதிப்புமிக்க கருத்துக்களுக்கு மிக்க நன்றி, எனது ஊக்கத்திற்கு உங்களிடமிருந்து மேலும் கருத்துகளை எதிர்பார்க்கிறேன்.
இந்த கதை உங்களுக்கு பிடித்திருந்தாலோ அல்லது உங்கள் பாலியல் அனுபவத்தைப் பற்றி பகிர்ந்து கொள்ள விரும்பினாலும் எனது இன்ஸ்டா அல்லது எனது ஜிமெயில் ஐடி – [email protected] கு மெசேஜ் செய்யுங்கள்.
நான் பெங்களூரில் வேலை செய்கிறேன், ஆர்வமுள்ள பெண்கள் எனக்கு செய்தி அனுப்பலாம்.
என் கதைகளுக்கு நிறைய பேர் விமர்சனம் போடுறாங்க.. உங்க எல்லாரிடமிருந்தும் விமர்சனம் வந்ததில் ரொம்ப சந்தோஷம். ஆனால் ஒரு வேண்டுகோள், தயவு செஞ்சு பெண்களோட தொடர்பு விவரங்களைக் கேட்காதீங்க. நான் அதைப் பகிர்ந்து கொள்ள மாட்டேன். அவர்கள் என்னை நம்பி மெசேஜ் பண்ணுவாங்க. அந்த நம்பிக்கையை என்னால் உடைக்க முடியாது. அதனால பெண்களோட தொடர்பைக் கேட்டு மெசேஜ் பண்ணாதீங்க.
வாருங்கள்.. கதைக்குள் செல்லாம்…
***************
மரிகண்ணுவுக்கு அறுபத்தி மூன்று வயதாகிறது. வயது உடலை சற்று வளைத்திருந்தாலும், மனதில் இன்னும் இளமைத்துடிப்பு குறையவில்லை. இருபது வருடங்களுக்கு முன், அவன் மனைவி பார்வதி இறந்த பிறகு, அவனது வாழ்க்கை ஒரு வெட்ட வெளியான நிலம் போலாகிவிட்டது. பிள்ளைகள் எல்லோரும் வெளிநாட்டில், தங்கள் வாழ்க்கையில் பிஸியாகிவிட்டனர். வருமானத்திற்கு அவர் விவசாயத்தையும், கொஞ்சம் நிலத்தையும் மட்டுமே நம்பியிருந்தார். அந்தப் பெரிய வீடு, எப்போதும் ஒருவித அமைதியையும், நிசப்தத்தையும் போர்த்தியிருந்தது. காலையில் கண் விழித்ததும், மனைவி பார்வதியின் குரல் கேட்காதது, மதியம் சாப்பிடும் போது பக்கத்தில் அமர்ந்து பரிமாறப்படாதது, இரவு படுக்கும்போது அவள் அருகாமை இல்லாதது என ஒவ்வொரு நொடியும் அவன் தனிமையை உரக்கச் சொல்லியது.
அன்றைய தினம், விவசாய வேலைகள் அதிகமாக இருந்தன. நிலத்தை உழ, ஆட்களை நம்பி இருந்தான். ஆனால், உள்ளூர் ஆட்கள் பலர் வேலைக்கு வரவில்லை. களை எடுத்தல், நடவு செய்தல் என பல வேலைகள் பாதியில் நின்றன. என்ன செய்வதென்று யோசித்துக் கொண்டிருந்த போதுதான், அவன் கண்ணில் பட்டாள் அவள்.
புதியவள். பீகாரிலிருந்து வந்தவள் போலிருந்தாள். மெலிந்த தேகம், ஆனால் அதில் ஒருவித வலிமையும், உறுதியும் தெரிந்தது. கருத்த நீண்ட கூந்தல், பின்னல் போடப்பட்டு, அவள் கழுத்தில் பாதி தொங்கிக் கொண்டிருந்தது. தோளில் ஒரு துணிப்பை, அதில் அவளது உடமைகள். கிராமத்து சந்தை வழியே, வேலை தேடி நடந்து வந்து கொண்டிருந்தாள். அவள் முகத்தில் ஒருவித களைப்பும், நம்பிக்கையும் கலந்து தெரிந்தன.
மரிகண்ணு அவளையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். அவள் பார்வை கூர்மையாகவும், அதே சமயம் சற்று பயத்தோடும் அவனை நோக்கியது. அவன் இறங்கிச் சென்று அவளிடம் பேசினான்.
“யாரப்பா நீ? எங்கிருந்து வர்ற?”
அவள் தயங்கி, “பீகார் சாப். வேலை தேடி வந்திருக்கேன்.”
“வேலையா? இங்க நிறைய வேலை இருக்கு. தினமும் கூலி கிடைக்கும். என்ன வேலை பார்ப்ப?”
“எந்த வேலையும் பார்ப்பேன் சாப். கஷ்டப்படறதுன்னா பயப்பட மாட்டேன்.” அவள் குரலில் ஒரு நேர்மை இருந்தது.
மரிகண்ணுவுக்கு அவள் மீது ஒருவித ஈர்ப்பு ஏற்பட்டது. அவள் உடல்வாகு, அவள் பேச்சு, அவளிடம் தெரிந்த தன்னம்பிக்கை – இவையெல்லாம் அவனை கவர்ந்தன. இத்தனை வருட தனிமையில், இது போன்ற ஒரு புதிய முகம், புதிய குரல் அவனுக்கு புத்துணர்ச்சி அளித்தது.
“சரி, வா. நாளைக்கு காலையில இருந்து வேலைய ஆரம்பிச்சுக்கலாம். தினமும் கூலி தரேன். சாப்பாடும் இங்கயே. ஒரு சின்ன அறை இருக்கு, அதுல தட்டிக்கோ.”
அவள் முகத்தில் ஒரு நிம்மதி தெரிந்தது. “ரொம்ப நன்றி சாப்.”
“என் பேரு மரிகண்ணு. உன் பேரு என்ன?”
“பார்வதி.”
மரிகண்ணுவுக்கு ஒரு கணம் நெஞ்சு படபடத்தது. அதே பெயர். அவன் இறந்த மனைவியின் பெயர். ஒருவிதமான விசித்திரமான உணர்வு அவன் மனதில் ஓடியது. “பரவாயில்லை, இந்த பார்வதியும் என் வாழ்க்கையில ஒரு மாற்றத்தை கொண்டு வருவாளோ?” என்று அவன் மனதுக்குள் நினைத்துக் கொண்டான்.
அடுத்த நாள் காலை, பார்வதி வேலைக்கு வந்தாள். அவள் மிகவும் சுறுசுறுப்பாக இருந்தாள். களை எடுக்கும் வேலையை அவளிடம் ஒப்படைத்தான் மரிகண்ணு. அவள் குனிந்து, நிமிர்ந்து, நிலத்தில் படர்ந்திருந்த களைகளைப் பொறுமையாகப் பிடுங்கினாள். அவளது மெலிந்த கைகள், வேகமாகவும், திறமையாகவும் செயல்பட்டன. வெயில் ஏற ஏற, அவள் உடலில் வியர்வை முத்துக்கள் திரண்டன. வியர்வையில் நனைந்த அவள் கழுத்து, தோள்கள், முதுகு என ஒவ்வொன்றும் மரிகண்ணுவின் கண்களுக்கு விருந்தளித்தன.
அவன் அவளையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். அவன் வேலையை விட்டுவிட்டு, அவளை கவனிக்க ஆரம்பித்தான். அவளது ஒவ்வொரு அசைவும், அவளுக்குள் இருந்த உழைப்பும் அவனை ஈர்த்தன. இத்தனை வருடங்களில் இப்படி ஒரு உழைப்பாளிப் பெண்ணை அவன் பார்த்ததில்லை. அவளது மெலிந்த உடல், உழைப்பால் இன்னும் உறுதியாகியிருந்தது. அவள் வியர்க்கும்போது, வியர்வை துளிகள் அவள் கழுத்திலிருந்த கருப்பு நிற கயிறில் வழிந்து, அவள் மார்பகங்களுக்கு இடையே மறைந்தன. அந்த காட்சியைப் பார்த்ததும் மரிகண்ணுவின் மனதில் ஒருவிதமான சூடு பரவியது.
மதிய நேரத்தில், மரிகண்ணு அவளுக்கு தண்ணீர் கொண்டு கொடுத்தான். அவன் அருகில் வந்ததும், பார்வதி சற்று நிமிர்ந்து அவனைப் பார்த்தாள். அவளது கண்களில் ஒருவித தயக்கமும், நன்றியும் கலந்திருந்தது.
“ரொம்ப வெயில் அடிக்குது பார்வதி. பார்த்து வேலையை செய்.” என்றான் மரிகண்ணு, குரலில் ஒருவித மென்மையை சேர்த்துக் கொண்டு.
“பரவாயில்லை சாப். பழகிடுச்சு.” என்று சொல்லி அவள் மீண்டும் வேலை செய்ய ஆரம்பித்தாள்.
அவன் அவளது வியர்த்த முகத்தை, நெற்றியில் வழிந்த வியர்வையை, அவள் கழுத்தில் வழிந்தோடிய வியர்வையை பார்த்துக் கொண்டே இருந்தான். அவனது மனதிற்குள் ஒருவிதமான ஏக்கம், ஒருவிதமான ஆசை எழ ஆரம்பித்தது. இத்தனை வருட தனிமை, இத்தனை வருட அடக்கப்பட்ட உணர்வுகள், அவளைப் பார்த்ததும் வெளிப்படத் தொடங்கின.
“பார்வதி, கொஞ்ச நேரம் தண்ணி குடிச்சுட்டு உட்காரு. வெயில் ரொம்ப ஜாஸ்தி.”
அவள் அவன் கொடுத்த தண்ணீர்க் குவளையை வாங்கிக் கொண்டாள். அவனது கைகள் அவள் கைகளை லேசாகத் தொட்டன. அந்த நொடி, ஒரு மின்சாரம் போன்ற உணர்வு இருவருக்குள்ளும் ஓடியது. அவள் கைகள் மென்மையாகவும், அதே சமயம் சற்று கடினமாகவும் இருந்தன. அவன் கையை சட்டென்று இழுத்துக் கொண்டான்.
“ரொம்ப நன்றி சாப்.” என்றாள் அவள், கண்களைத் தரையில் பதித்துக் கொண்டு.
மரிகண்ணு அவளது வெட்கத்தைப் பார்த்தான். அவனுக்குள் ஒருவிதமான பரவசம். அவன் அவளை மெதுவாக, மிகவும் மெதுவாக கவர முயற்சிக்க ஆரம்பித்தான். அவளது வேலையைப் பற்றிப் பேசுவான், அவளது ஊரைப் பற்றி விசாரிப்பான். அவளது வாழ்க்கைப் போராட்டங்களைப் பற்றி கேட்டறிவான். அவனது தனிமையையும், தன் மனைவியைப் பற்றியும் சில சமயங்களில் பேசுவான். இப்படிப் பேசப் பேச, அவர்கள் இருவருக்கும் இடையே ஒரு நெருக்கம் வளர ஆரம்பித்தது.
நாட்கள் வாரங்களாயின. பார்வதி தொடர்ந்து வேலை செய்து வந்தாள். மரிகண்ணு அவளுடன் பேசுவதையும், அவளுக்கு ஏதாவது சின்னச் சின்ன உதவிகள் செய்வதையும் வழக்கமாக்கிக் கொண்டான். அவள் களைத்துக் கொண்டிருந்தால், தானே வந்து சில களைகளைப் பிடுங்குவான். அவளுக்கு வெயில் தாக்காமல் இருக்க, அவன் வீட்டிலிருந்த ஒரு பழைய கூடையைக் கொடுத்து, அதை தலையில் மாட்டிக் கொள்ளச் சொன்னான்.
ஒரு நாள், மாலை நேரத்தில் வேலை முடிந்து பார்வதி செல்லத் தயாராகிக் கொண்டிருந்தாள். மரிகண்ணு அவளைத் தடுத்து, “பார்வதி, இன்னைக்கு சாயங்காலம் வீட்டுக்கு வா. சமையல் செஞ்சிருக்கேன். சாப்பிடலாம்.”
பார்வதி தயங்கினாள். “வேண்டாம் சாப். நான் போய் சமைச்சுக்கிறேன்.”
“இல்ல பார்வதி, நான் உனக்காக சமைச்சிருக்கேன். என் மனைவியும் இதே மாதிரி சமைப்பா. நீ வந்து சாப்பிடணும்.” அவன் குரலில் ஒருவிதமான கெஞ்சல் இருந்தது.
அவள் வேறு வழியின்றி சம்மதித்தாள். மரிகண்ணுவின் வீட்டில், அடுப்படியில் இருந்து ஒருவிதமான வாசம் வந்தது. அவன் நேற்றே அவளுக்காக ஒரு சிறப்பு உணவை தயார் செய்து வைத்திருந்தான். அவள் வந்ததும், அவன் அவளுக்கு ஒரு நாற்காலியில் அமரச் சொல்லி, தான் பரிமாறினான்.
சாப்பிடும் போது, மரிகண்ணு அவளது கைகளைப் பார்த்தான். உழைப்பால் சற்று கரடுமுரடான கைகள். ஆனால், அவன் பார்வையில் அவை அழகாகத் தெரிந்தன. அவன் மெதுவாக அவளது கையை தன் கையில் எடுத்தான். பார்வதி சட்டென்று தன் கையை இழுக்க முயன்றாள், ஆனால் அவன் அதை மெதுவாகப் பிடித்திருந்தான்.
“பார்வதி… உன் கைகள் ரொம்ப அழகா இருக்கு.” என்றான் அவன், அவளது விரல்களை வருடியபடி.
அவள் வெட்கத்தில் தலைகுனிந்தாள். அவள் முகம் சிவந்தது. மரிகண்ணுவுக்குள் ஒருவிதமான காம வெறி எழுந்தது. இத்தனை வருடங்கள் அடக்கி வைத்திருந்த உணர்வுகள், அவளது வெட்கத்தைப் பார்த்ததும் கொழுந்து விட்டு எரிந்தன.
அவன் மெதுவாக அவளது முகத்தை நிமிர்த்தி, அவளது கண்களைப் பார்த்தான். அவளது கண்களில் ஒருவிதமான ஏக்கம் தெரிந்தது. அவனும் தனிமையில் இருந்தான், அவளும் தனிமையில் இருந்தாள். அவர்களின் தனிமைகள் ஒன்றையொன்று ஈர்த்தன.
“பார்வதி… எனக்கு உன்னை ரொம்ப பிடிச்சிருக்கு.” என்றான் அவன், குரல் உடைந்து.
பார்வதி எதுவும் பேசவில்லை. அவள் கண்கள் கலங்கின. மரிகண்ணு மெதுவாக அவளது கன்னத்தில் இருந்த வியர்வைத் துளியை விரலால் துடைத்தான். பிறகு, அவளது நெற்றியில் ஒரு முத்தம் கொடுத்தான்.
பார்வதி அதிர்ச்சியில் உறைந்து போனாள். ஆனால், அவனது முத்தம் மிகவும் மென்மையாகவும், மரியாதையாகவும் இருந்தது. அவனது முதுமையின் மென்மையும், அதில் இருந்த ஏக்கமும் அவளைத் தளர்வடையச் செய்தன.
அவன் மெதுவாக அவளது தோளைப் பிடித்து, தன் பக்கம் இழுத்தான். அவள் அவன் மார்பில் சாய்ந்தாள். அவன் அவளது கூந்தலை வருடினான். அவளது கழுத்தின் பின்புறத்தில் மெதுவாக முத்தமிட்டான். பார்வதி அவன் கைகளில் மெதுவாக அணைத்துக் கொண்டாள். அவளது உடலில் ஒருவிதமான சிலிர்ப்பு ஏற்பட்டது.
அந்த இரவு, மரிகண்ணுவின் வீட்டில், ஒரு புதிய அத்தியாயம் தொடங்கியது. இரவு உணவு முடிந்ததும், மரிகண்ணு பார்வதியை தன் படுக்கையறைக்கு அழைத்தான். தயக்கத்துடன் அவள் அவனைப் பின்தொடர்ந்தாள். அந்தப் பெரிய படுக்கையறையில், இருளின் நிழலில், அவனது தனிமையும், அவளது தனிமையும் சந்தித்தன.
மரிகண்ணு பார்வதியை மெதுவாக அணைத்துக் கொண்டான். அவனது கரங்கள் அவளது மெலிந்த உடலை வருடின. அவனது தொடுதலில் ஒருவிதமான அனுபவமும், அதே சமயம் ஏக்கமும் இருந்தன. அவனது கைகள் அவளது வியர்த்த மேலாடையின் மேல் தடவின. பார்வதி மெதுவாக அவனது முதுகில் கைகளை வைத்தாள்.
“பார்வதி…” என்று அவன் முணுமுணுத்தான்.
அவனது உதடுகள் அவளது கழுத்தில் மெதுவாக ஊர்ந்தன. பார்வதி ஒருவிதமான இன்ப அதிர்ச்சியில் மூழ்கினாள். இத்தனை வருடங்களில் அவள் இப்படி ஒரு உணர்வை அனுபவித்ததில்லை. அவனது தாடியின் மெல்லிய குத்தல் அவளது தோலில் பட, ஒருவிதமான கிளர்ச்சி அவளுக்குள் பரவியது.
மரிகண்ணு அவளது மேலாடையை மெதுவாக விலக்கினான். அவனது கண்கள் அவளது வெண்மையான மார்பகங்களைப் பார்த்தன. அவளது nipples இறுகி, கோர்த்திருந்தன. அவன் தன் உதடுகளால் அவளது nipples-ஐ மெதுவாக சுவைக்க ஆரம்பித்தான். பார்வதி இன்பத்தில் முனகினாள். அவள் தலை பின்னாலாய் சாய்த்து, தன் கைகளை அவனது தலைமுடியில் கோர்த்துக் கொண்டாள்.
“ஆஆஆ… சாப்…” அவள் குரல் தழுதழுத்தது.
அவனது நாக்கு அவளது மார்பகங்களுக்கு இடையே வழிந்து, அவளது அடிவயிற்றை நோக்கிச் சென்றது. அவனது கரங்கள் அவளது இடுப்பை மெதுவாகப் பிடித்து, அவளைத் தன் பக்கம் இன்னும் நெருக்கமாக இழுத்தன. அவனது மூச்சுக்காற்று அவளது வயிற்றின் மேல் பட, அவளுக்குள் ஒருவிதமான தீ பரவியது.
“பார்வதி… உன்னை ரொம்ப நாளா எதிர்பார்த்தேன்.” என்றான் அவன், அவளது வயிற்றில் முத்தமிட்டபடி.
அவனது கரங்கள் அவளது பாவாடையை மெதுவாக மேலே உயர்த்தின. அவனது விரல்கள் அவளது வெட்டைப் பிளந்து, அவளது யோனியைத் தொட்டன. பார்வதி துடித்துப் போனாள்.
மரிகண்ணுவின் ஒவ்வொரு அசைவும் அவளுக்குள் ஒரு பூகம்பத்தை உருவாக்கியது. அவளது உடல் முழுவதும் பரவியிருந்த இன்பம், அவளை உச்சக்கட்டத்தை நோக்கி இழுத்துச் சென்றது. அவளது கைகள் அவனது முதுகில் இன்னும் இறுக்கமாகப் பற்றிக்கொண்டன. அவளது அடிவயிறு துடித்தது, இதழ்கள் பிதுங்கின. “ஆஆஆஆஆஆஆஆஆஆ…” அவளது உச்சக்கட்டத்தின் அலறல் அறையையே அதிரச் செய்தது. அவள் உடலின் ஒவ்வொரு நரம்பும் அதிர்ந்தது, வியர்வையில் நனைந்து, ஒருவிதமான மயக்க நிலைக்குச் சென்றாள்.
மரிகண்ணு அவளது உடலின் அதிர்வுகளையும், மூச்சின் வேகத்தையும் உணர்ந்து, அவளது யோனிக்குள் தன் முழு சக்தியையும் செலுத்தி, தன் உச்சக்கட்டத்தையும் அடைந்தான். அவன் அவளுக்குள் உருகி, அவளது வெம்மையையும், உயிரையும் ஒருசேர உணர்ந்தான். அவனது உடல் தளர்ந்து, அவளுக்குள் அமைந்தான். இருவரும் மூச்சிரைக்க, ஒருவர் மேல் ஒருவர் சாய்ந்தனர். அறையில் அவர்களின் வியர்வை கலந்த வாசமும், காமத்தின் தீவிரம் தந்த வெப்பமும் பரவியிருந்தது.
சில நிமிடங்கள் கழித்து, மெதுவாகப் பிரிந்தனர். மரிகண்ணு பார்வதியின் முகத்தைப் பார்த்தான். அவளது கண்கள் இன்னும் கலக்கத்துடன், ஒருவிதமான புதிய உணர்வோடு மின்னின. அவனது கண்களில் திருப்தியும், ஒருவிதமான ஏக்கமும் கலந்திருந்தது. அவன் மெதுவாக அவளது நெற்றியில் முத்தமிட்டான்.
“மன்னிச்சுக்கோ பார்வதி… நான் ரொம்ப இதாயிட்டேன்…” என்றான் குரல் தழுதழுக்க.
பார்வதி அவன் கையைப் பற்றிக் கொண்டாள். “இல்லண்ணே… எனக்கு… எனக்கு இது புடிச்சிருக்கு…” என்று மெல்லிய குரலில் சொன்னாள். அவளுக்கே ஆச்சரியமாக இருந்தது. அந்த வயது வித்தியாசமும், சமூகத்தடைகளும் ஒரு நொடியில் மறைந்து, அவர்களின் ஆழ்மனதில் இருந்த தனிமையும், ஏக்கமும், ஏக்கமும் கலந்து ஒருவிதமான நெருக்கத்தை உருவாக்கியிருந்தது.
அந்த முதல் இரவு ஒரு ஆரம்பம் மட்டுமே. அடுத்தடுத்த நாட்களில், அவர்கள் ஒருவரையொருவர் இன்னும் அதிகமாகத் தேட ஆரம்பித்தனர். வயல் வேலைகள் முடிந்த பிறகு, அவர்கள் இருவரும் வீட்டிலேயே அதிக நேரம் செலவிட்டனர். பகல் நேர வெயிலில் களைத்துப் போனாலும், மாலையில் இருள் சூழும் போது, அவர்களின் இதயங்களில் காமத்தின் நெருப்பு கொழுந்துவிட்டு எரிய ஆரம்பித்தது.
மரிகண்ணுவின் கரங்கள் பார்வதியின் உடலை ஆராயத் தயங்கியதில்லை. ஒவ்வொரு முறை சந்திக்கும்போதும், அவர்களின் ஸ்பரிசங்கள் இன்னும் ஆழமாகவும், உணர்ச்சிப்பூர்வமாகவும் மாறின. அவளுடைய மேலாடையின் ஊடாக அவளது மார்பகங்களை வருடும்போதும், இடுப்பை மென்மையாகப் பிடிக்கும்போதும், பார்வதி உடல் சிலிர்த்துப் போனாள். அவளும் அவனை எதிர்நோக்கிக் காத்திருந்தாள். அவனது மென்மையான பேச்சுகளும், அவனது அனுபவமிக்க கைகளும் அவளுக்குள் ஒருவிதமான பாதுகாப்பையும், அதே சமயம் கட்டுப்படுத்த முடியாத ஆசையையும் தூண்டின.
“ஏன் இப்படி பண்றீங்கண்ணே? என் மனசு ஒரு மாதிரி ஆகுது…” என்பாள் பார்வதி, ஆனால் அவளது குரலில் மறுப்பும் இல்லை, தவிப்புதான் இருந்தது.
மரிகண்ணு அவளை அணைத்துக் கொள்வான். “உன்ன பாக்கும்போது எனக்குள்ள அடக்க முடியாத ஆசை வருது பார்வதி. உன்ன ரொம்ப நாள் கழிச்சு நானும் ஒரு மனுஷனா உணர்றேன்.”
அவர்களின் சந்திப்புகள் வழக்கமாக மாறின. இரவுகள் நீண்டன. பெரும்பாலும் மரிகண்ணுவின் அறையிலேயே அவர்கள் தனிமையை அணைத்துக் கொண்டனர். ஒவ்வொரு முறையும் அவர்களின் உடல் இணைய இணைய, அவர்களின் உறவு ஆழமானது. பார்வதி அவனது அன்பிலும், அணைப்பிலும், காமத்திலும் தன்னை மறந்தாள். மரிகண்ணுவும் அவளைத் தன் உயிராக நேசிக்கத் தொடங்கினான். அவனது தனிமை குறைந்தது, வாழ்வில் ஒரு புதிய அர்த்தம் கிடைத்தது.
சில மாதங்கள் சென்றன. பார்வதிக்கு வழக்கமான மாதவிடாய் வரவில்லை. முதலில் அதை அவள் பெரிதாக நினைக்கவில்லை. ஆனால், அவளது உடலில் சில மாற்றங்கள் தெரிய ஆரம்பித்தன. காலை எழுந்ததும் குமட்டல், சோர்வு, உடல் எடை லேசாக அதிகரித்தது போல் ஒரு உணர்வு. முதலில் பயந்தாலும், அவளுக்குள் ஒரு சந்தேகம் துளிர்த்தது.
ஒரு நாள், மரிகண்ணு வயல் வேலை முடித்துவிட்டு வந்தபோது, பார்வதி தயங்கித் தயங்கி அவனிடம் பேசினாள்.
“என்ன பார்வதி, என்னாச்சு? உடம்பு சரியில்லையா?” என்று அக்கறையுடன் கேட்டான் மரிகண்ணு.
பார்வதி அவன் கையைப் பிடித்துக் கொண்டு, கண்களில் ஒருவிதமான கலக்கத்தோடும், எதிர்பார்ப்போடும் பார்த்தாள். “எனக்கு… எனக்கு என்னமோ மாதிரி இருக்குண்ணே… ஒரு மாசம் முன்னாடி வந்திருக்க வேண்டியது வரல.”
மரிகண்ணுவின் இதயம் ஒரு நிமிடம் நின்றுவிட்டது போல் உணர்ந்தான். அவனது கண்களில் ஒரு மின்னல் வெட்டியது. அவன் அவளை உற்றுப் பார்த்தான். பார்வதியின் முகத்தில் தெரிந்த பயமும், நம்பிக்கையும் அவனுக்குப் புரிந்தது. அவன் அவளை மெதுவாக அணைத்துக் கொண்டான்.
“பயப்படாத பார்வதி… எதுவா இருந்தாலும் பார்த்துக்கலாம்…” என்றான். அவன் குரலில் ஒருவிதமான உறுதி தெரிந்தது.
அடுத்த சில நாட்களில், அவர்கள் மருத்துவமனைக்குச் சென்றனர். பரிசோதனைகள் முடிந்தன. மருத்துவர் சொன்ன செய்தி, அவர்களின் வாழ்க்கையில் ஒரு புதிய அத்தியாயத்தைத் துவங்கியது.
“வாழ்த்துக்கள்… நீங்க அம்மா ஆகப் போறீங்க!”
அந்த வார்த்தைகளைக் கேட்டதும், பார்வதி கண்ணீர் மல்க மரிகண்ணுவைப் பார்த்தாள். அவனது முகத்திலும் ஒருவிதமான கலவையான உணர்வுகள். வியப்பு, மகிழ்ச்சி, கொஞ்சம் பயம், ஆனால் எல்லாவற்றையும் மீறி ஒரு பேரன்பு. 63 வயதில் ஒரு தந்தையாகப் போகிறோம் என்ற எண்ணம் அவனுக்குள் ஒருவிதமான பிரமிப்பை ஏற்படுத்தியது. பார்வதி, 42 வயதில், தன் வாழ்வில் ஒரு புதிய தொடக்கத்தை நோக்கிச் சென்றாள்.
அந்த வயல்வெளி, அவர்களின் காதலுக்கும், காமத்திற்கும் சாட்சியாக இருந்தது. இப்போது, அந்த நிலம் அவர்களுக்கு ஒரு புதிய உயிரின் நம்பிக்கையையும், எதிர்காலத்தையும் சுமந்து நிற்பதற்கான சாட்சியாக மாறப்போகிறது. அவர்களின் காதல் கதை, வெறும் உடலின் தீயோடு நிற்காமல், வாழ்வின் புதிய கனியை நோக்கிப் பயணிக்கத் தொடங்கியது.
***************
உங்கள் காதலனிடமோ, கணவனிடமோ அல்லது உங்களுக்குப் பிடித்தமான வேறு எந்த ஆணிடமோ பேசுவது போல நீங்கள் என்னிடம் பேசலாம். உங்கள் எண்ணங்களைப் பகிர்ந்துகொள்ளலாம், நான் எப்போதும் நீங்கள் சொல்வதைக் கேட்பேன்.
தனிமையை உணர்ந்த பல பெண்கள், தங்கள் உணர்வுகளை வேறு யாருடனும் பகிர்ந்து கொள்ள முடியாமல், எனக்கு செய்தி அனுப்பினர். நான் அவர்களுக்கு என்றென்றும் நன்றியுள்ளவனாக இருப்பேன். ஒவ்வொரு பெண்ணின் உணர்ச்சிகளும் அவளுடைய உணர்வுகளும் மதிக்கப்பட வேண்டும் என்று நினைப்பவன் நான். நீங்கள் எப்போதாவது உங்கள் எண்ணங்கள் அல்லது உணர்ச்சிகளைப் பகிர்ந்து கொள்ள விரும்பினால், குறிப்பாக நீங்கள் தனியாக உணரும்போது அல்லது கர்ப்ப காலத்தில் அல்லது உங்கள் வாழ்க்கையின் எந்த கட்டத்திலும், என் மின்னஞ்சல் முகவரிக்குச் செய்தி அனுப்புங்கள். உங்கள் எண்ணங்களைக் கேட்பதில் நான் மகிழ்ச்சியடைகிறேன்.
மின்னஞ்சல் முகவரி – [email protected]
நன்றி…
